Logo

बिहिवार, आश्विन १५ गते २०८३   |   2026 October 01

images

images

र जीवन ? (कविता )

र जीवन ? (कविता )

नेप्लिज डायस्पोरा

१३, आश्विन २०८३
images
र जीवन ? (कविता )
र जीवन?
……..
आज
बिहान ऐनामा हेर्दा
अनुहार उही थियो
तर आँखाभित्र
कति वर्षहरू चुपचाप उभिएका थिए।
कपालमा उम्रिएको सेतोपन
उमेरको प्रमाण मात्र थिएन
त्यो त
नबोलेका कुराहरूको
संग्रह रहेछ।
जीवनलाई
मैले धेरैपटक घडीले नापेँ
कहिले वर्षमा
कहिले उपलब्धिमा
कहिले पद र जिम्मेवारीमा।
तर आज लाग्यो
जीवन घडीमा होइन
हामीले साँच्चै बाँचेका क्षणहरूमा रहेछ।
कति बाटाहरू हिँडेँ
कति ढोकाहरू खोलेँ
कति अनुहारहरू भेटिए
कति अनुहारहरू
भीडमै हराए।
केही मानिस
स्मृतिमा तस्वीर भएर बसे
केही
एउटा वाक्य भएर
केही
एउटा मौनता भएर।
र केही मानिस
छुट्टिएपछि मात्र थाहा भयो
उनीहरू
जीवनको एउटा अध्याय थिएनन्
पूरै एउटा ऋतु रहेछन्।
हामी भविष्य बनाउने नाममा
वर्तमानसँग ऋण लिइरहन्छौँ।
भोलिको चिन्तामा
आजको उज्यालो छुटाउँछौँ।
अझ केही पाउनुपर्छ भन्दै
पहिले नै हातमा आएको
धेरै कुरा देख्न बिर्सन्छौँ।
सायद जीवनको विडम्बना यही हो
हामीसँग भएको समय
सधैँ कम लाग्छ
तर बितिसकेको समय
सधैँ पर्याप्त लाग्छ।
अब पछाडि फर्केर हेर्दा
म आफ्ना गल्तीहरूलाई
मेट्न चाहन्नँ।
ती पनि
मेरो यात्राका अक्षर हुन्।
केही निर्णय गलत थिए
केही मौनताहरू महँगा थिए
केही विश्वासहरू
गलत ठाउँमा राखिए।
तर ती सबैले
मलाई एउटा कुरा सिकाए
मान्छे पूर्ण भएर परिपक्व हुँदैन
ऊ आफ्नै अपूर्णतासँग
सम्झौता गर्न सिक्दै परिपक्व हुन्छ।
अब मलाई
सबै प्रश्नको उत्तर चाहिँदैन।
केही प्रश्नहरू
प्रश्नकै रूपमा सुन्दर हुन्छन्।
केही सम्बन्धहरू
नामबिनै अर्थपूर्ण हुन्छन्।
केही यात्राहरू
गन्तव्यमा पुगेर होइन
बाटोमै आफूलाई भेटेर पूरा हुन्छन्।
र जीवन?
सायद जीवन
हामीले बनाएको कथा होइन
हामीले बुझ्न नसकेका
सानासाना क्षणहरूको
लामो अनुक्रम हो।
आज
म आफैंलाई सोध्छु
यदि फेरि सुरु गर्न पाएँ भने
के बदल्थेँ?
सायद धेरै कुरा होइन।
अलिकति कम चिन्ता
अलिकति बढी हाँसो
अलिकति कम अहंकार
अलिकति बढी माया।
र सबैभन्दा बढी
जसलाई सुन्नुपर्ने थियो
उसलाई ध्यान।
र जसलाई धन्यवाद भन्नुपर्ने थियो
उसलाई
ढिलो नगरी धन्यवाद।
किनकि अन्ततः
जीवनको हिसाब
कति लामो बाँचेँ भन्नेमा होइन
कति गहिरो बाँचेँ भन्नेमा रहेछ।
र जब कुनै दिन
मेरो छाया पनि
मभन्दा अगाडि हिँड्न छोड्नेछ
त्यस दिन
मसँग बाँकी रहनेछ।
केही सम्झनाहरू
केही अधुरा वाक्यहरू
केही आत्मीय अनुहारहरू
र एउटा शान्त प्रश्न
“मैले जीवन पाएँ मात्र
कि साँच्चै जीवन बाँचेँ?”
– ———
प्रवीण भट्टराई
टेक्सास , अमेरिका ।
साभार : उहाँकै फेसबुकबाट ।

images
प्रकाशित मिति :आश्विन १३, २०८३ मंगलवार - ०५:०२:५३ बजे

नेप्लिज डायस्पोरा

Copyright © All right reserved to Nepalses Diaspora Site By: SobizTrend