मुक्तक-१ तिमीले नि मेला-पातमा, पाखुरीको बल् साट्नुपर्छ तारामण्डले झुपडीमा, हिउँद-बर्खा काट्नुपर्छ जीवन के हो थाहा हुन्छ, त्यति उन्माद कहाँ हुन्छ ? बुटमा हिँड्ने खुट्टा फुटी, त्यसैमा गोलेनी फाट्नुपर्छ । मुक्तक-२ शहर पसी साइलीहरु,गाउँबेसी नै भुल्न सक्छन् साइला पनि विदेशमा, अर्कै रंगमा घुल्न सक्छन् आफ्नै देशको नुन सम्झी, बा-आमाको गुन सम्झी गाउँमै माया लाउने कि त,सारा सपना फुल्न सक्छन् । मुक्तक- ३ निमेक गर्यो मरीमेटी, आगो बल्दैन चुलाभित्र राज्यको न्याय सुविधामा, समता छैन तुलाभित्र निमुखा सधै छलमा हुने, सम्पन्न सधै बलमा हुने समस्या कहिले हल हुँदैन, रहस्य के छ र 'ठूला'भित्र ? मुक्तक - ४ जस्ता लगाऊ नाराहरू, निम्छरा सास्ती पाइरहे कागजी कुरा मिलेपछि, खानेले मिलाइ खाइरहे दोषीलाई नि दण्ड हुन्न, निर्दोषीलाई न्याय हुन्न नीतिका कुरा चिल्लै भए, बेथिति मात्र फस्टाइरहे । मुक्तक -५ पसिनाले श्रमिक बरू, आनन्दमा बाँचेको छ ! रूपियाँले मालिक फेरि, मनमा तनाव साँचेको छ !! जे जस्तो होस जिन्दगानी, आ-आफ्नै हो कर्म खानी ! सत्कर्मीको साँचो जीवन, सधै खुशीमा नाचेको छ !! ✍ गोम बिक्रम कल्लाबारी, पाल्पा । २०७५ माघ २४