भो चाहन्न सुराङ्गना, धनदको ऐश्वर्य चाहन्न म
भो इन्द्रासन इन्द्रकै पद मिलोस् भो लिन्न,चाहन्न म
पाऊँ नन्दन वाग दिव्य अलका लङ्का म चाहन्न है
त्यो कैलाश र सत्य लोक सबको साटो छ नेपाल यै
लाखौं सुन्दर अप्सरा सरहका नारी यहीं जन्मिए
लाखौं देव समान भै मुलुककै ऐश्वर्य चिन्दै गए
राम्रा नन्दन-वाग तुल्य वनका शोभा यहीं भेटिए
केको आश र लोभ गर्नु परको नेपाल मेरो भए ।
चर्को घाम हुँदैन हुन्न नमिठो आँधी हुरीको क्रम
कालो बादलको प्रकोप हिउँको चर्को चिसो मौसम
यै स्वाभाविकता रुचे रुचिरहे मायाँ यसैमा रहे
केही खोज्दिन तुष्ट हुन्छु मनमा नेपाल मेरो भए
सन्तोषीपन,दिव्य आकृति,सफा सङ्कल्प गर्छन् कति
आफ्नो काम गरेर खान सहजै सन्तोष मान्छन् अति
छन् यै जङ्गलमा चरी जल पिई घुम्ने यहाँ नन्दिनी
गोठाला खर घाँसका सुर कसी पुग्छन् बटुल्छन् घुमी
मीठा गीत रचेर गाउन जसै थाल्छन् छहारीमनि
साथी भाइ मिलेर दु:ख सुखका भाका मिलाई तिनी
गुञ्जन्छन् वन खेत लेक पहरा आकाश पाताल नै
सुन्दामा मन भन्छ विश्वबिचको हो स्वर्ग नेपाल यै ।
रचनाकाल २०४४ माघ,
सरितामा ०४५ असारमा प्रकाशित केही परिमार्जनसहित
